Ursula Schulz-Dornburg was born in 1938 in Berlin, she lives and works in
Dusseldorf. From 1959 to 1961 she studied at the Institute für Bildjournalismus
in Munich. In 2016 she was the recipient of the AIMIA/AGO Photography Prize and
in 2018 was awarded the Aperture Foundation’s best photography catalog of the
year for Land In-Between. Her work features in the collections of the Museum
für Fotografie, Berlin; Kunst- museum, Bochum; K21 Museum, Dusseldorf; Albright
Knox Museum, Buffalo; The Art Institute of Chicago; The British Museum, London;
Museum Ludwig, Cologne; Museum Kunstpalast, Dusseldorf; Städel Museum, Frankfurt
am Main; Tate Modern, London; J. Paul Getty Museum, Los Angeles; Milwaukee Art
Museum; Minneapolis Institute of Art; Pinakothek der Moderne, Munich; NY Public
Library, New York; National Gallery of Canada, Ottawa; Bibliothèque Nationale de
France, Paris; Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris – MAM/ARC, Paris; Maison
Européenne de la Photographie (N+MEP), Paris; IVAM – Institute Valencià d’Art
Modern, Valencia; The Corcoran Gallery of Art and The National Gallery of Art,
Washington D.C.
Fondation A Stichting
Locatie
Aankomende evenementen
Er zijn geen aankomende evenementen
Evenementen in het verleden
*** Français ***
Du 21 janvier au 2 avril 2023, la Fondation A accueille Lignes d’ombre,
commissionnée par Alexis Fabry, l’exposition la plus complète en Belgique
consacrée à l’ensemble de l’œuvre de la photographe mexicaine Graciela Iturbide,
des années 70 à aujourd’hui. L’exposition rassemble plus d’une centaines
d’images, à la frontière du quotidien et du merveilleux, et offre un nouveau
regard sur le travail de la plus renommée des photographes latino-américaines,
lauréate des prix W. Eugene Smith (1987) et Hasselblad (2008).Des portraits de
femmes de Juchitán, qui l’ont fait connaître à l’international, aux Indiens
Seris du désert de Sonora, de la série Naturata, réalisée au jardin botanique
d’Oaxaca, jusqu’aux impressions arides et dépeuplés du sud des États-Unis,
Graciela Iturbide capture la magie dans l’ordinaire.Nature et animaux, paysages,
objets étranges ou familiers, symboles et traditions… L’exposition qui lui est
consacrée à la Fondation A parcourt l’ensemble de la recherche menée par
l’artiste à mesure de ses voyages, et révèle, sous ses multiples formes, le lien
métaphysique qui unit l’artiste à son environnement.
*** Nederlands ***
Van 21 januari tot 2 april 2023 verwelkomt A Stichting Schaduwlijnen, de meest
volledige tentoonstelling in België gewijd aan het complete oeuvre van de
Mexicaanse fotografe Graciela Iturbide, van de jaren 1970 tot vandaag. De
tentoonstelling verzamelt meer dan honderd beelden op het snijvlak van het
dagdagelijkse en het wonderlijke, en werpt een nieuwe blik op het werk van de
meest gerenommeerde Latijns-Amerikaanse fotografe, laureate van de W, Eugene
Smith (1987) en Hasselblad (2008) awards. Van portretten van vrouwen van
Juchitan die haar internationale bekendheid opleverden, tot de Seris-Indianen in
de Sonora-woestijn, van de reeks Naturata, gemaakt in de botanische tuin van
Oaxaca, tot de verdroogde en ontvolkte indrukken van het Zuiden van de Verenigde
Staten: Graciela Iturbide weet de magie in het gewone te vatten. Natuur en
dieren, landschappen, vreemde of bekende voorwerpen, symbolen en tradities... De
tentoonstelling die aan haar is gewijd in A Stichting toont het volledige
onderzoek dat de kunstenares heeft gevoerd doorheen haar reizen, en onthult de
metafysische band tussen de kunstenares en haar omgeving, in al zijn vormen.
*** Français ***
Les photographies de Thomas Boivin à Belleville, Paris, montrent la ville à
l’état organique, désordonnée. Ces images sont délibérément dépourvues des
marqueurs habituels de la ville planifiée par Hausmann mais elles n'en sont pas
moins belles, parfois romantiques. Belleville est issue de l'expérience vécue de
Thomas Boivin, photographiant des lieux et des personnes proches de chez lui,
fixant les limites du projet au quartier qu’il pouvait parcourir lentement en
une journée.Belleville reflète le passage du temps, des saisons, le mouvement de
l'œil du sol à l'arbre, d’une clôture à un visage. Boivin reste dans les espaces
ouverts, en documentant les limites - clôtures, trottoirs, vitrines à rideaux à
travers lesquelles nous ne pouvons pas voir. Il capture des moments privés dans
des espaces publics, ses sujets savent qu'il est là et sont complices et
confortables même s’il reste toujours une distance. Les images collectées
dansent sur une ligne fine, suffisamment proche pour émouvoir, tout en évitant
l'intrusion.Place de la République est un travail en cours, montré publiquement
pour la première fois à la Fondation A. Contrairement à Belleville, ces
portraits de la jeunesse parisienne sont pris à partir d'une position fixe,
Boivin revenant encore et encore sur la même place, à une courte distance de son
domicile, avec un appareil photo monté sur trépied. Comme à Belleville, ses
sujets sont clairement au courant de la présence du photographe. Prises ensemble
comme série, ces oeuvres soulignent l'échange entre le sujet et l'artiste et la
profondeur de ce geste simple : témoigner de l’existence d’une personne en
demandant de faire son portrait.Les deux projets tiennent légèrement à distance
la nostalgie et la mélancolie profonde de Paris. Au contraire, en enracinant sa
pratique dans son propre quartier, les images de Thomas Boivin expriment plutôt
une curiosité pour son environnement immédiat, un désir d'une forme d'intimité
dans l'espace public et, surtout, un souci des autres.Tristan Lund, commissaire
de l’exposition.
*** Nederlands ***
Thomas Boivins foto’s van Belleville, in Parijs, tonen de stad in gebruik –
organisch, rommelig, ongeordend. Ze missen opzettelijk de stereotiepe kenmerken
van Hausmanns geplande visie op de stad, maar zijn nog steeds mooi, romantisch
zelfs. Belleville realiseerde Boivin op basis van zijn eigen ervaringen, hij
fotografeerde enkel plaatsen en mensen in de buurt van zijn huis: de grenzen van
het project waren bepaald door de afstand die hij op een dag tijd met gemak kon
afleggen.Belleville weerspiegelt het verstrijken van de tijd, de seizoenen, de
beweging van het oog van grond naar boom naar hek naar persoon. Boivin blijft
overal in de openbare ruimte, houdt zich aan de paden en documenteert de grenzen
– hekken, trottoirs, etalages met gordijnen waar we niet doorheen kunnen kijken.
Hij legt privémomenten vast in de openbare ruimte, zijn onderwerpen weten dat
hij er is, ze zijn medeplichtig en comfortabel, maar er zijn nog steeds
barrières. De verzamelde beelden balanceren op een dunne lijn, tussen dichtbij
genoeg om te ontroeren en ver genoeg om intrusie vermijden.Place de la
République is een work in progress, dat voor het eerst in het openbaar getoond
wordt bij Fondation A Stichting.In tegenstelling tot Belleville zijn deze
portretten van Parijse jongeren vanuit een vaste positie genomen. Boivin keert
telkens terug naar hetzelfde plein, niet ver van zijn woning, met een camera op
een statief. Net als in Belleville zijn zijn onderwerpen duidelijk gewillige
‘sitters’. Het geheel van foto’s benadrukt de relatie tussen onderwerp en
kunstenaar en de betekenis van de erkenning van het bestaan van de ander door te
vragen om zijn of haar portret te mogen maken.Beide projecten zijn lichtjes
getekend door de diep doordrongen nostalgie en melancholie van Parijs. Door zijn
praktijk te verankeren in zijn eigen buurt drukt Thomas Boivin met zijn beelden
vooral een nieuwsgierigheid naar zijn directe omgeving uit, een verlangen naar
een vorm van intimiteit in de openbare ruimte en vooral een bekommernis om de
anderen.Tristan Lund, curator van de tentoonstelling.
*** English ***
Thomas Boivin’s photographs of Belleville, Paris show the city in use - organic,
messy, disordered. They intentionally lack the stereotypical markers of
Hausmann’s planned vision for the city but are still beautiful, romantic even.
Belleville was created from Boivin’s lived experience, he only photographed
places and people near to his home, the boundaries of the project set by a
neighbourhood he would slowly walk in a day.Belleville reflects the passing of
time, the seasons, the movement of the eye from ground to tree to fence to
person. Boivin remains in public spaces throughout, keeping to the paths and
documenting the boundaries - fences, pavements, curtained shop windows we cannot
see into. He captures private moments in public spaces, his subjects know he is
there, they are complicit and comfortable but there are still barriers. The
collected images dance a fine line, close enough to feel soulful whilst avoiding
intrusion.Place de la République is still a work in progress, shown publicly for
the first time at A Foundation.In contrast to Belleville these portraits of
Parisian youth are taken from a fixed position, Boivin returning again and again
to the same square, a short distance from his home, with a tripod-mounted
camera. As in Belleville his subjects are clearly willing ‘sitters’. And as a
group these works emphasise the exchange between subject and artist and the
profundity of acknowledging a stranger’s existence by asking to take their
portrait.Both projects hold lightly Paris’ deep soaked nostalgia and melancholy.
Rather, by rooting his practice within his own neighbourhood, Thomas Boivin’s
images express a curiosity for his immediate surroundings, a desire for a form
of intimacy in public spaces and, above all, a concern for others.Tristan Lund,
curator of the exhibition.
Le contenu de cet évènement n’est pas disponible dans votre langue.
*** Français ***
Massao Mascaro nous livre dans sa nouvelle série Sub Sole (du latin : sous le
soleil) un parcours initiatique autour des côtes de la Méditerranée. Au fil de
plusieurs voyages ponctués par sept étapes : Ceuta, Naples, Athènes, Palerme,
Istanbul, Tunis et Lampedusa, il construit un récit personnel dont les
fondations s’ancrent dans l’épopée mythologique d’Ulysse. Porté par le chant de
cette grande odyssée, il s’aventure en terre inconnue. Pendant près de quatre
années, de 2017 à 2020, il prend le temps pour observer et rencontrer une
jeunesse dont les visages fiers et heureux résonnent avec la promesse de vies
meilleures. La mer Méditerranée lui sert d’itinéraire. Dans la lumière
silencieuse d’un temps bercé par le passé et le présent, il prélève sur son
rivage des instants de vies, des moments suspendus entre les êtres, et nous
offre pour cette exposition à la Fondation A. une fresque d’une cinquantaine de
photographies, rythmée en de courts fragments tels des poèmes visuels écrits à
partir des images.Fannie Escoulen Commissaire de l’exposition
*** Nederlands ***
Massao Mascaro brengt met zijn nieuwe reeks Sub Sole (Latijn voor ‘onder de
zon’) het verhaal van een initiatiereis langs de kusten van de Middellandse Zee.
Zijn tocht, bestaande uit zeven verschillende etappes – Ceuta, Napels, Athene,
Palermo, Istanbul, Tunis en Lampedusa – is een persoonlijk relaas, dat gebaseerd
is op het mythologische epos van Odysseus. De fotograaf laat zich leiden door de
zang van die odyssee en waagt zich op onbekend terrein. Vier jaar lang, tussen
2017 en 2020, neemt hij de tijd om jongeren te ontmoeten en te observeren, die
trots en blijheid uitstralen bij de belofte van een beter leven. De Middellandse
Zee is daarbij zijn leidraad. In het stille licht van een tijd die bepaald wordt
door het verleden en het heden, plukt hij op de oevers momenten uit levens,
momenten zwevend tussen personen. Die laat hij ons zien op deze tentoonstelling
in A Stichting, in een fresco van een vijftigtal foto’s verdeeld in korte
fragmenten, als visuele gedichten geschreven op basis van de beelden.Fannie
Escoulen Curator van de tentoonstelling
*** English ***
In his new series Sub Sole (from Latin: under the sun), Massao Mascaro takes us
on an initiatory journey around the Mediterranean coast. Throughout several
journeys punctuated by seven stages: Ceuta, Naples, Athens, Palermo, Istanbul,
Tunis and Lampedusa, he constructs a personal narrative whose foundations are
rooted in the mythological epic of Ulysses.Buoyed by the song of this great
odyssey, he ventures into unknown lands. For nearly four years, from 2017 to
2020, he takes the time to observe and meet a youth whose proud and happy faces
resonate with the promise of better lives. The Mediterranean Sea serves as his
itinerary. In the silent light of a time cradled by the past and the present, he
takes from its shore moments of life, moments suspended between beings, and
offers us for this exhibition at the A Foundation a fresco of about fifty
photographs, punctuated in short fragments like visual poems written from the
images.Fannie Escoulen Exhibition curator